पत्र साहित्य

- इखालु रमेश गेलाल

उनिशा,
बेचैनीका पलहरु पिडादायी छन् । तनिय घाउ छैनन् तर पिडा असह्य छ । मन न मरेको छ न बांचेको छ सायद यो घाइते छ । त्यसैले तड्पी रहन्छ असह्य बनेर र बनाएर । वर्तमानका बेचैनीहरु अतीतका ती सरस क्षणको बिछोडको रुप हो जस्तो लाग्छ । नत्र किन तिमीसँगको अव्यक्त आत्मीयता दयावान बन्दै मलम बन्न आइपुग्छ र थाल्छ सुम्सुम्याउँन हरेक उषा र निशाहरुमा । छोटो समय पनि मिठो हुन्छ यदी त्यस भित्र स्वार्थीय झोलको राग मिसीएको छैन भने । त्यसैले त भन्न सक्छु निर्धक्क भएर यदी प्रेम कामवासना तृप्तीको साधन होईन भने अंगालो भरिको प्रेम गर्छु तिमीलाई म । किन किन पाइला चलेनन् अगाडी । लाग्यो कामवासनीय तुच्छ सोचको नजर अन्दाज लगाउथ्यो त्यो भिडले । त्यसैले तिमी पश्चिम फर्किदा दिशा परिवर्तन गरेर हाँस्न पुगे । तिमीले तान्दा तान्दै पनि तल अनकण्टारमा खस्न पुगे । आफनो परिचयको दहन गरेर पैचो मागेको परिचय ओढेर वौद्ध मार्गीय सिढी उक्लदा लागेथ्यो म माथि हैन तल जादैछु बर्तमान हैन कल्पना खाँदैछु । कल्पनामा बरालिएर बर्तमान ननिचोरेको भए पिडा बिक्थ्यो की कतै बजारमा निश्चल चोखो र रगतको नाता बिके झै । ढुक्क हुन सकेको छैन बर्तमानमा किनकी बर्तमान बसाई सरेको छ एकागरता आत्मियता र समित्यताको बस्तिबाट निरस अट्टहास र वालुवाको बस्तिमा बेनाम लावरीस बनेर । बस् भन्न सक्छु सम्झना गरे है मलाई !!

हुन त जीन्दगीको गतीमा ज्यामितिय रुपमा भाज्याङ र चौतारी नभेटिएका होइनन् तर खै ! तिमीसँगको अधुरो भेट साँच्चीकै मानसपटलको तस्विर नै बन्यो । कुनै कुशल चित्रकारले समायोजन गरेको दोहोरो भूमिकाको रङीन क्यानभास जस्तो । काँधमा काँध जोडेर उषाले निशालाई अनि निशाले उषालाई बोलाई रहे जस्तो । खैर ! भोलीलाई कस्ले चुम्ला र ! त्यसैले बर्तमानमा धित मरुन्जेल वास्तविकता चुम्नु पर्छ । जवकी भूगोलको अलग अलग धु्रवले समीकरणको रुप लिओस र ठोक्नीन पाइयोस निश्चल भावपूर्ण अक्करहरुमा । जब कल्पनाले भूगोलको दुरी खिचेर अलग अलग ध्रुवलाई अंगालोमा बेरी दिन्छ यदी बेदाग र बेकपट धु्रविय मनहरु भएमा । तब त्यहाँ सम्भाव्यता रहन्छ निर्मल र निश्वार्थ सम्बन्धको । होइन र ? परेवा र कागले बोक्ने सन्देशलाई आजकल विज्ञानले कुरीकुरी गरिसकेको छ । त्यसैले त हामी आफ्नो मृत्युमा पनि रमाउन सकेका छौं । यसको भरपुर सदुपयोग गर्न अल्छि पक्का पनि गर्ने छैनौ तिमीले भन्ने मलाई लागेको छ ।
तर खै ! तिमीसँग बेतार प्रबिधीको बुई चढेर भएको संवादले कता कता अमीलो र घुर्मैलो बनेको छ मन । त्यो पल मलाई लोप्पा ख्वाउन आईरहन्छ मैले आत्मियताको दियो बाल्न खोज्दा हुरी बनेर । त्यो बेला त लाग्छ मैले बढाएका आत्मियताका पाइला काँडे चट्टानमा पो परेछ । थाहै नपाई निकटता बसाँइ पो सरेछ । त्यसैले त भन्छ्यौ !! “मित्रताको खोल ओढेर कुटील सम्बन्ध गाँस्छन् यहाँ स्वार्थ परिपूर्तिको अट्टहास हाँसो हाँस्छन् यहाँ । तँ पनि त त्यही माटोको त्यही बाटोको अनि त्यही वंसाकृत रुप न होस् । जम्मामा उहि ड्याङको मूला । त्यसैले भो नआइज निकट मेरो शान्त र इज्जतदार यात्रामा अप्ठ्यारो भिर बनेर ।”
खैर !! चर्मचक्ष्का अन्दाजा आ-आफ्नै हुन्छन् । अन्र्तदृष्टिनै अटल र निर्मल आत्मियताको कसी हो । आवरणमा घोत्लिएर उपसंहार पृष्ठसम्मको समिक्षा गर्नु क्षणिक उत्तेजना हो । पलभरमा नै अस्तित्व विहीन बन्न सक्ने निश्चितता बोकेर आवेगमा चोइटिनु कुन्ठित मानसिकता हो भन्ने मलाई लाग्छ । अनयासै उर्लिएको यो मनको भेललाई निसन्देह तिमीसम्म हुत्याएको छु हिम्मत गरेर किनकी यदी सन्तानोत्पती कि्रयालाई तिरस्कार गरेर त्यस्तो कुनै आत्मिय सम्बन्ध बन्छ भने त्यो सम्बन्ध गाँसेको छु मैले तिमीसँग । र त फेरि पनि भन्छु प्रेम कामवासना तृप्तीको साधन होइन त्यसैले अंगालो भरिको प्रेम गर्छु तिमीलाई म । निर्मल निश्चल अजर अमर र निश्वार्थ प्रेमील शुभकामना तिमीलाई प्रेमदिवसको ।